یادت را از من نگیر !بگذار من هم مثل سهراب بگویم:دلخوشی ها کم نیست !من یاد تو را تا کردم و لای آن کتاب حافظ روی طاقچه که تو به من هدیه کرده بودی پنهان کردم . . .آری خوب می دانم که دیگر نیستی ولی چه کنم

بود که بار دگر بشنوم صدای تو را ؟ببینم آن رخ زیبای دلگشای تو را ؟بگیرم آن سر زلف و به روی دیده نهمببوسم آن سر و چشمان دل ربای تو راز بعد این همه ی تلخی که میکشد دل منببوسم آن لب شیرین جان فزای تو راک